تفاوت های دستور موقت و تامین خواسته – قاسم نجفی بابادی

دستور موقت و تامین خواسته چه تفاوتهایی دارند؟‌

دستور موقت که از ان به دادرسی فوری نیز یاد می شود، دستوری است که دادگاه به درخواست خواهان برای بر توقیف مال یا انجام عمل یا منع از امری که در معرض تضییع و تفریط می باشد صادر می‌کند.

با توجه به رویه موجود امکان موافقت با دستور موقت زیاد است اما باید توجه داشته باشید که دستور موقت هیچ تاثیری در اصل دعوا نداردو در واقع اگر دادگاه به نفع شما دستور موقت صادر کرد به این معنی نیست که حتما در دعوای اصلی هم پیروز خواهید شد یا برعکس اگر دستور موقت صادر نکرد به این معناست که در دعوای اصلی حقی نخواهید داشت بلکه شاید قاضی موضوع را دارای فوریت تشخیص نداده است تا دستور موقت صادر کند.

  برای دیدن نمونه دادخواست دستور موقت اینجا کلیک نمایید

   برای دیدن نمونه دادخواست تامین خواسته اینجا کلیک نمایید

 

دادرسی فوری یا دستور موقت برای رسیدگی فوری به اصل دعوا و صدور حکم فوری تاسیس نشده بلکه اقدامی ‌است که در کنار اصل دعوا و به تبع آن صورت می‌گیرد. تبعی بودن دستور موقت دارای آثاری زیادی است از جمله اینکه خواسته دستور موقت باید از خواسته دعوا متفاوت باشد؛ یعنی اگر خواسته اصلی را در قالب دستور موقت از دادگاه بخواهیم امکان پذیرش آن وجود ندارد

تأمین خواسته یکی از تدابیر احتیاطی است که به وسیله آن خواهان عین خواسته یا معادل آن را از اموال خوانده تا پایان دادرسی به حیطه توقیف درآورده از نقل و انتقال آن جلوگیری می کند تا طلب خود را وصول کند.

اجرای قرار تامین خواسته در حقوقی بدین معناست که خواهان می‌تواند از بدو انجام شکایت بوسیله بازداشت خواسته دعوا، از انتقال یا جابجا کردن یا مخفی کردن خواسته خود جلوگیری کند تا در صورت صدور حکم علیه  خوانده، بتواند خواسته خود را به راحتی به دست بیاورد.

 

 

تفاوت های بین تامین خواسته و دستور

⇐ صدور دستور موقت منوط به احراز فوریت است اما تامین خواسته مستلزم احراز فوریت نیست. (بند ب و ج ماده ۱۰۸ قانون آیین دادرسی مدنی)

⇐ صدور دستور موقت منوط به تایید رییس حوزه قضایی است در صورتی که در تامین خواسته تایید رییس حوزه قضایی لازم نیست. (ماده ۱۰۸ و تبصره ۱ ماده ۳۲۵ ق.آ.د.م)

⇐ قرار دستور موقت به همراه اصل دعوی قابل تجدید نظر می‌باشد در صورتی که تامین خواسته قابل تجدید نظر نیست.(مواد ۱۱۹ و ۳۲۵ ق.آ.د.م)

⇐ اگر تقاضای دستور موقت قبل از اقامه دعوی باشد متقاضی باید ظرف ۲۰ روز از تاریخ صدور دستور موقت دادخواست خود را تقدیم کند. اما در تامین خواسته قبل از تقدیم دادخواست و اقامه دعوی فرصت فوق الذکر ۱۰ روز از تاریخ صدور می باشد. (مواد ۱۱۲ و ۳۱۸ ق.آ.د.م)

⇐ در دستور موقت چناچه خواهان محکوم به بی حقی شود خوانده باید ظرف یک ماه از تاریخ ابلاغ رای نهایی مطالبه خسارت را از تامین سپرده شده بنماید در حالیکه این مدت در تامین خواسته ۲۰ روز است. (مواد ۱۲۰ و ۳۲۴ ق.آ.د.م)

⇐ در تامین خواسته الزاما مال توقیف می‌شود اما موضوع دستور موقت الزاما توقیف مال نیست بلکه عمل یا منع از انجام عملی است. (مواد ۱۲۱ و ۳۱۶ ق.آ.د.م)

⇐ در تامین خواسته بدون خسارت احتمالی نیز صدور قرار ممکن است در حالات پیش بینی شده در قانون (مستند به سند رسمی باشد، اسناد تجاری واخواست شده باشد، در معرض تعدی و تفریط باشد) اما در دستور موقت بدون اخذ و تودیع خسارات احتمالی قرار صادر نمی‌شود. (مواد ۱۱۰ و ۳۱۴۴ ق.آ.د.م)

⇐ در تامین خواسته دادگاه باید بدون دعوت از خوانده به درخواست رسیدگی کند و پس از تایید بعد از ابلاغ فورا اجرا می‌شود. ولی در دستور اصل بر این است که برای احراز و تشخیص مورد دستور موقت خوانده دعوت می‌شود و اجرای آن نیز پس از ابلاغ امکان پذیر است. (مواد ۱۱۵ و ۳۱۹۹ ق.آ.د.م)

مطلب مفیدی برای شما بود ؟ پس به اشتراک بگذارید برای دوستانتان

قاسم نجفی بابادی

2185 مطلب منتشر شده

درباره این مطلب نظر دهید !